dinsdag 09 november 2010 om 13u42
- Dit moderne woonhuis aan de voet van de oude stadswallen van Luik getuigt van het verlangen van de eigenaars om als stedelingen toch van een vleugje platteland te kunnen genieten. Balancerend tussen budgettaire beperkingen en carte blanche wist architectuuratelier Pierre Monseu de bijzondere locatie te benutten om aan alle verwachtingen te beantwoorden.
KRACHTLIJNEN
1. Een hedendaagse integratie met respect voor de stedelijke omgeving.
2. Het compacte karakter dat zuinigheid koppelt aan duurzame ontwikkeling.
3. Een doordacht energiegebruik.
4. Een optimale benutting van het vooropgestelde budget.
5. Het aansturen op dialoog tussen de openbare en de private ruimte.
ARCHITECT
Atelier d’architecture Pierre Monseu
De grond met een oppervlakte van 2,86 are genoot dus een uitzonderlijke ligging in de wijk van Mont-Saint-Martin, op de westelijke flank van de stad, in een rustig straatje dat uitloopt op een steeg met trappen. Via deze trappen bereiken de nieuwe eigenaars hun werkplek, op amper vijf minuten loopafstand van hun huis.
“We gaan elke dag te voet naar het werk, wat uitstekend is voor onze conditie: ongeveer 200 treden scheiden ons van het centrum, en die moeten we steeds opnieuw op en af. Bovendien besparen we zo ook heel wat op onze vervoerskosten,” beseft Frédéric.
“Binnen strikte budgettaire grenzen hebben we, wat de algemene esthetiek van het huis betreft, de architect carte blanche gegeven”, herinnert de bouwheer zich. Het voorontwerp van Pierre Monseu sloot trouwens nauw aan bij het definitieve eindresultaat. En de bouw zelf duurde nauwelijks een jaar.”
Weinig vervuiling
Die manier van werken beviel de architect wel: “Door de budgettaire druk zijn we uiteindelijk naar de essentie teruggekeerd. Het budget heeft tevens onze algemene keuzes op het vlak van ruimtelijke indeling en materialen bepaald. Zo konden we, bijvoorbeeld, niet werken met gegoten vloerplaten.”
De bouw van het huis heeft nauwelijks impact gehad op het reliëf van het terrein dat ondanks het hellende uitzicht vlak eindigt. De architect benadrukt: “Er moest weinig aarde worden afgegraven, waardoor we dus weinig uitstoot van ‘grijze’ energie hebben geproduceerd. Het vervoer en de opslag van grond veroorzaken immers behoorlijk wat vervuiling die we toch zo veel mogelijk wilden vermijden.”
Smal en langgerekt
De architect en de eigenaars besloten om twee redenen om niet over de volledige breedte van het perceel te bouwen. In de eerste plaats mocht het project niet uit de toon vallen tussen de imposante herenhuizen waartegen deze bescheidenere woning zou aanleunen.
De tweede reden ligt in het verlengde van de eerste. Aangezien de aangrenzende school een rustpunt in de straat vormt – dit wordt geconcretiseerd door een hek met daarachter een laan – kon het project diezelfde lijn van openheid en harmonie doortrekken. Het opengewerkte toegangshek geeft uit op een vlakke zone in beton die fungeert als parkeerplaats voor de enige gezinswagen. Resultaat: een vrij smal en langgerekt volume dat omwille van een reëel streven naar integratie op één lijn ligt met de aanpalende woningen.
Stephan Debusschere
