donderdag 23 augustus 2012 om 08u00
In de heuvels van Wanze, vlakbij Hoei, bouwde architect Pierre Monseu een huis dat met het gezin mee evolueert. De luchtige constructie drijft op het licht hellende terrein en kijkt gul uit over de vallei.
De GPS herkent deze plek niet. We bevinden ons midden in een doolhof van straatjes, op enkele stappen van het oude centrum van een klein gehuchtje in de heuvels rond Wanze, in de buurt van Hoei. Daar bouwde architect Pierre Monseu op een uitgestrekt terrein met een genereus uitzicht over de vallei een ruime woning voor zijn groot, nieuw samengesteld gezin.
Vroeger bevond zich hier een weide met koeien. Het licht hellende, volledig zuidelijk georiënteerde terrein bood echter heel wat mogelijkheden. Om die te benutten, besloot de architect het huis in te planten op het talud, parallel met de hoogtelijnen. Om de impact op de omgeving te beperken werd het gebouw in de hoogte beperkt en gedeeltelijk ingegraven.
Luchtig volume
Qua volume is het concept eenvoudig en vrij modernistisch. De woning kreeg een opengewerkte gevelbekleding in onbehandeld cederhout en gaat moeiteloos op in de wijk die zich niet onderscheidt door een architecturale eigenheid. De bovenverdieping, die de leefruimtes herbergt, beschikt over veel ramen. De uitstraling kan evenwel variëren door het gebruik van houten schuifpanelen. Het in principe open volume kan dus ook helemaal worden afgesloten, naargelang het weer en de stemming van de bewoners. De verdieping lijkt deels los te staan van het gedeeltelijk ingegraven lagere niveau, waar eveneens grote raampartijen zijn. Zo wekt ze de indruk over het terrein te zweven.
Met of zonder kinderen
“Toen we 40 jaar geleden bouwden, droomden we van een huis waarin we oud konden worden”, vertelt Pierre Monseu. De benedenverdieping werd ontworpen als een gelijkvloerse flat, met een slaap- en een badkamer. Het rijk van de kinderen ligt een niveau lager en sluit aan op de tuin. “Die configuratie is het resultaat van een gezin in wisselende samenstelling; als de kinderen niet thuis zijn, missen we hun aanwezigheid niet te erg. Zijn ze er wel, dan storen we elkaar niet omdat ze hun eigen ruimte hebben.”
Léa Bierlin
De volledige tekst en plannen vindt u in nummer 353 van Ik ga Bouwen, dat momenteel in de boekhandel ligt.
