De luchtige charme van hout

16/01/13 om 14:31 - Bijgewerkt om 14:31

Deze villa in het groene Lasne, gebouwd in houtskelet, weet via een aantal handigheidjes de volumes en oriëntatie optimaal te benutten. De architect en de bouwheer zijn broers. Die band speelde in het voordeel van beide partijen.

Als een zonnebloem richt het zich op het gulle licht en de dito warmte van het zuiden. Binnen structureren twee laterale gangen (respectievelijk op het gelijkvloers en de verdieping) de architectuur. De oppervlakte van de slaapkamers werd (bijna) verdubbeld dankzij de inrichting van een comfortabele mezzanine die het volume onder het dak optimaal exploiteert.

Bouwen of renoveren: een verscheurende keuze

Toen er aan gezinsuitbreiding werd gedacht, besloten de bouwheren hun flat in Lasne in te ruilen voor een groter huis. Dat had een bestaande woning óf een nieuwbouwproject kunnen worden.

"We bezochten verschillende panden, maar waren nergens wild van. Het ging doorgaans om fermettes uit de jaren 70, zonder charme, zonder ruime vertrekken en opgetrokken uit doorsnee materialen", herinnert de eigenaar zich. "Aangezien mijn broer architect is, wist ik dat onze eventuele bouwplannen in uitstekende handen zouden zijn." Zodra die knoop was doorgehakt, vond het stel in een recordtijd van drie weken een geschikt bouwterrein! Een huzarenstukje in een streek waar steeds minder bouwpercelen vrij komen.

Hout: een praktische maar ook emotionele keuze! Zonder te twijfelen kozen de bouwheren voor een huis in houtskeletbouw. In de eerste plaats om praktische redenen: "De tijd die we hadden om een nieuwe woning te bouwen en in te richten, was beperkt. Anderhalf jaar, om precies te zijn, want onze flat was verkocht. Houtskeletbouw gaat naar verluidt erg snel." Toch waren er ook principiële argumenten: "We waren ook niet ongevoelig voor de ecologische aspecten van hout, en houden wel van de sfeer die zo'n huis uitademt. Hout isoleert niet alleen prima, het geeft ons ook een gevoel van welbehagen."

Eisen en toegevingen

De bouwheren hadden voor hun toekomstig nestje een verlanglijstje opgesteld: grote ramen, veel licht, vier slaapkamers, een bureau en semi-communicerende open ruimtes. "Afgezien van dat lijstje kreeg de architect carte blanche." Laatstgenoemde verduidelijkt: "Het moeilijkste in ons beroep is het vertrouwen van de klanten te winnen. In dit geval, en zeker gezien de band die ik met de eigenaars heb, ging dat als vanzelf!"

Sommige keuzes sneuvelden onderweg om budgettaire en/of esthetische redenen. "Oorspronkelijk wilden we een mezzanine creëren die op de eetkamer neerkeek. Dat idee hebben we laten varen: dergelijke mezzanine zou te veel beslag hebben gelegd op de oppervlakte van de verdieping. Bovendien was de ruimte te smal om tot een geslaagd resultaat te kunnen komen.

Stavie Deroc Lees de volledige tekst in het nieuwe magazine (nummer 357) op pagina 132-139

Onze partners