Het wichelroedelopen doorgelicht

14/02/11 om 11:33 - Bijgewerkt om 11:33

Bron: Ik Ga Bouwen

Deze eeuwenoude techniek wordt al jaren ingezet om de elektromagnetische straling op bepaalde geografische plaatsen op te sporen.

Water is onmisbaar in ons leven. Dagelijks gebruiken we het om te koken, wassen, poetsen, planten water te geven,... Op plaatsen waar (nog) geen stadswater uit het kraantje stroomt, moet het op een andere manier worden gevonden. Eén van de opties is een grondwaterput. Maar waar en hoe begin je in godsnaam naar grondwater te zoeken. De wichelroede van weleer kan je hierbij helpen.

Het wichelroedelopen gaat terug tot ver in de oudheid. De Egyptenaren gebruikten de wichelroede voor het bepalen van de exacte bouwplaats van hun piramides, de Romeinen zagen in de wichelroede dan weer een instrument om na te gaan of water vergiftigd was of om de perceelsgrenzen te bepalen. Beide beschavingen gebruikten dus de wichelroede om elektromagnetische stralingen te zoeken en op die manier bepaalde geografische plaatsen te bepalen. De elektromagnetische straling op een bepaalde geografische plaats wijzigt immers niet. Wanneer een Romein dus de grenssteen van zijn buur verplaatste, bracht de wichelroede ontegensprekelijk uitsluitsel over de exacte perceelsgrens.

Door de eeuwen heen werd de wichelroede ook voor andere opzoekingen gebruikt. Zo bijvoorbeeld voor het opsporen van ertsen en water. In die laatste toepassing kennen we de wichelroede vandaag nog altijd.

Alhoewel, wichelroede... de Y- of L-vormige hazelaartak van weleer heeft intussen plaats geruimd voor de zogenaamde Lecherantenne.

Dat is een metalen meetinstrument dat volgens hetzelfde principe werkt als het zoeken naar zenders via een radioantenne. De Lecherantenne is in feite een metalen lus. De omtrek van de lus kan groter of kleiner worden ingesteld. Door die omtrek aan te passen, kan op verschillende golflengtes worden gezocht om zo specifieke elektromagnetische velden op te sporen. Eén van die golflengtes is die van het elektromagnetische veld dat op de aanwezigheid van water wijst.

1. Driehoeksmeetkunde

Maar er komt meer bij kijken om water op te sporen dan enkel de Lecherantenne in handen te nemen. De gebruiker van de antenne moet ook openstaan voor het feit dat het zijn lichaam is dat de elektromagnetische straling waarneemt.

De Lecherantenne vangt immers de elektromagnetische straling op en geeft die als kleine elektroshocks door naar de handpalmen. Die shocks zorgen voor een zenuwprikkel die op hun beurt zorgen voor de beweging in de antenne. Iedereen heeft de vaardigheid om de elektromagnetische straling via de Lecherantenne waar te nemen, het vergt alleen de nodige oefening.

In de praktijk komt het erop neer dat de gebruiker van de Lecherantenne - dus de moderne wichelroedeloper - zijn antenne op de juiste golflengte instelt om water op te sporen en vervolgens het te onderzoeken terrein afstapt. Wanneer de antenne reageert, wat kan wijzen op de aanwezigheid van water, is de volgende stap te controleren of het niet om kunstmatige straling gaat, bijvoorbeeld van een gsm-mast, een radar...

Het is immers een feit dat er vandaag heel wat elektromagnetische straling op kunstmatige wijze de ether wordt ingestuurd. Kunstmatige straling kan immers verkeerde bevindingen opleveren. Wie nog met een echte Y- of L-vormige hazelaartak werkt, kan die verkeerde bevindingen niet uitsluiten. Gebruikt de wichelroedeloper een Lecherantenne, dan kan hij dus de authenticiteit van de gemeten straling controleren door de polariteit van de antenne om te keren. Het komt er gewoon op neer een magneetstaafje in de antenne om te draaien. Wanneer de antenne daarna nog reageert, heeft de wichelroedeloper de bevestiging dat hij water gevonden heeft.

Nu komt het erop aan de exacte locatie van de waterbron te zoeken. Dit doet hij of zij door te zoeken naar die plek waar de frequentie van de magnetische straling het sterkst is. Tot slot kan hij met behulp van driehoeksmeting de diepte van de waterbron gaan bepalen. Hij kent nu immers de afstand tussen de eerste reactie van de antenne, de hoek die de antenne daar maakt, en de plek waar de frequentie het sterkst is. Daarna kan het boren beginnen.

2. Het prijskaartje


Dan rijst nog één laatste vraag: wat mag zo'n zoektocht naar water dan wel kosten? De prijzen verschillen heel sterk. De ene wichelroedeloper werkt in regie, de andere plakt een vaste prijs op zijn zoekwerk. Voor de zoektocht naar water zal die kost meevallen. Maar wanneer een wichelroedeloper of woonbioloog een hele woning moet doorlichten om, bijvoorbeeld, de biosfeer van de woning te verbeteren (zie kader), kan het tarief tussen 600 en 1 000 euro schommelen, afhankelijk van de grootte van de woning.


Tim Vanhove


Van aannemer tot woonbioloog Woonbioloog Walter Kunnen bouwde het grootste deel van zijn carrière uit als aannemer. Hij stond aan het hoofd van een groot aannemersbedrijf met daaraan gekoppeld een vastgoedkantoor. Bij de verkoop van woningen viel het hem op dat bepaalde panden regelmatig opnieuw in de verkoop terechtkwamen. Toen Walter Kunnen dit verder onderzocht, bleek bovendien dat sommige van die woningen telkens om dezelfde reden opnieuw in de verkoop kwamen. De opeenvolgende bewoners van woning X kregen bijvoorbeeld altijd dezelfde ziektesymptomen. Dat intrigeerde Walter Kunnen dermate dat hij hier een grondiger onderzoek naar liet doen en zich later ook zelf op de woonbiologie ging toeleggen. Vandaag draagt Walter Kunnen zijn kennis inzake woonbiologie via Archibo-biologica over aan anderen.
Met dank aan Archibo-biologica - www.archibo-biologica.be

Lees meer over:

Postcode

Onze partners